Het zes-ogen principe: hoe ik samenwerk met AI

Toen ik dit project begon, dacht ik dat samenwerken met AI betekende: ik vraag iets, de AI doet het. Eén mens, één model. Zo werkt het niet, of in elk geval niet goed genoeg voor een systeem dat straks met echt geld handelt.

Wat wel werkt heet hier het zes-ogen principe. Drie partijen kijken naar elke beslissing. Ik, en twee verschillende rollen voor AI. Drie paar ogen.

Wie doet wat

Ik beschrijf wat ik wil. Een wens, een probleem, een richting. Ik beslis en ik draag de verantwoordelijkheid.

Dan is er een AI in de rol van sparringpartner. Die denkt mee over de architectuur, stelt verhelderende vragen, wijst op risico's, en schrijft de opdracht uit. Deze AI bouwt niets. Hij denkt en hij reviewt.

En er is Cursor, de tool die de code daadwerkelijk typt. Cursor krijgt een precieze opdracht en voert die uit.

Ik beschrijf, de ene AI denkt, Cursor bouwt. Daarna reviewt de denkende AI weer wat Cursor maakte. Geen perspectief mag worden overgeslagen.

Waarom niet gewoon één AI alles laten doen

Dit is de kern. Eén AI die zowel de oplossing bedenkt als de oplossing bouwt, controleert zijn eigen werk. En een AI is geneigd het met zichzelf eens te zijn. Als hetzelfde model de aanpak kiest en de aanpak uitvoert, mist het precies de fouten die in de aanpak zelf zitten.

Door de rollen te scheiden krijg je echte review. De sparringpartner-AI heeft de code niet getypt, dus kijkt er fris naar. Hij kan zeggen: dit klopt niet, of dit had anders gemoeten. Net zoals een tweede ontwikkelaar een pull request reviewt zonder emotionele binding met de regels.

Een voorbeeld

Bij het ontwerp van de homepage kwam Cursor met een gecentreerde, smalle layout. Mobile-first, de standaardkeuze. Op een desktop voelde het te smal en te lang.

In plaats van meteen een nieuwe opdracht te geven, maakte de sparringpartner-AI eerst een paar visuele schetsen. Bedoelen we hetzelfde? Pas toen dat duidelijk was, ging er een gerichte opdracht naar Cursor. Cursor bouwde, ik reviewde, en na drie iteraties stond de juiste vorm er. Drie iteraties, niet één. Maar elke iteratie corrigeerde een echt inzicht, geen smaakverschil.

Wie beslist

Belangrijk: de AI adviseert, ik beslis. Bij factor gewichten, trading regels, kapitaalinzet en de go-of-no-go voor live gaan ligt de beslissing bij mij. De sparringpartner mag stevig tegengas geven, dat is precies zijn taak, maar het laatste woord is van mij. Het is mijn geld.

De take-away

Het zes-ogen principe is geen bureaucratie. Het is de erkenning dat één perspectief, ook een AI-perspectief, te weinig is voor werk dat echt mag kosten als het fout gaat. Scheid het denken van het bouwen, en je krijgt review die naam waardig. Een tweede AI die niet aan de code gehecht is, vangt wat de eerste niet ziet.

Drie paar ogen is langzamer dan één. Maar bij een systeem dat met echt geld handelt, is dat geen kostenpost. Dat is de verzekering.