Vanochtend was ik klaar. Vanmiddag wist ik beter.

Vanochtend draaide de momentum-berekening van mijn handelssysteem voor het eerst foutloos. 552 aandelen, allemaal een score gekregen, top twintig zag er logisch uit. Energy, een paar tech-namen, een Nederlandse aannemer.

Ik leunde achterover. Klaar. Door naar de volgende factor.

Vanmiddag begreep ik dat ik niet klaar was. Niet eens half.

Een cheesecake zonder koelkast

Stel je voor dat je een prachtige cheesecake bakt. Ziet er goed uit, smaakt geweldig, je vrouw zegt zelfs iets aardigs. Maar je hebt geen koelkast. Dus de volgende dag ben je opnieuw vier uur in de keuken bezig om die cheesecake te repliceren. Voor één gast. Per keer.

Zo werkte mijn momentum-berekening vanochtend. Ergens op mijn laptop. Eén keer per run. Niemand anders kon erbij. Geen geschiedenis. Geen "wat had ik gisteren". Geen dashboard kon hem laten zien zonder mij weer aan de gang te zetten.

Een cheesecake zonder koelkast.

Het echte werk

Vanmiddag heb ik de koelkast gebouwd. Of beter: de database-versie ervan.

Drie dingen moesten gebeuren. Een tabel uitbreiden zodat de scores er fatsoenlijk in passen. Een functie schrijven die de berekende scores wegschrijft naar die tabel. En een check schrijven die meteen na het wegschrijven leest of het er ook daadwerkelijk staat. Vertrouwen is mooi, controleren beter, helemaal als er straks geld in het spel is.

Het klinkt allemaal als formaliteit. Het was dat niet.

Twee gemene details

Detail 1. Mijn tabel verlangde van elke regel een waarde voor "composite score". Dat is de uiteindelijke gewogen optelling van alle vier mijn factoren. Probleem: ik heb pas één factor af. Momentum. De andere drie zijn nog in aanbouw.

Twee opties. De tabel-eis tijdelijk loslaten. Of een tijdelijke waarde invullen die we later vervangen. Optie twee gekozen. Met een opmerking in mijn aantekeningen: dit is tijdelijke schuld. Later weghalen, anders zit dat detail er over een jaar nog en is iemand een paar uur kwijt om uit te zoeken waarom de composite gelijk is aan momentum.

Detail 2. Een veelvoorkomende beestje in data-werk: de ontbrekende waarde. Software talen hebben verschillende manieren om "leeg" aan te duiden. Python noemt het "NaN" als het over getallen gaat. Postgres-databases willen "NULL". Direct van de een naar de ander gaat niet automatisch. Foutmeldingen ontstaan. Niets schrijft weg.

Een kleine vertaal-functie schrijven was de oplossing. Tien regels code. Niet ingewikkeld. Maar zonder die tien regels gebeurt er niets.

Dit zijn twee details die je niet ziet als je alleen je berekening test. Ze leven in de overgang tussen "het rekent" en "het staat ergens waar anderen erbij kunnen".

Wat ik er nu mee kan

Met momentum scores netjes in de database kan ik vanaf hier:

Een backtest draaien. Niet "wat zou mijn systeem vandaag doen", maar "wat had mijn systeem zes maanden geleden gedaan, en hoeveel rendement had dat opgeleverd". Daar heb je geschiedenis voor nodig.

Een dashboard maken dat dagelijks de top tien BUY-signalen toont. Daar moet dat dashboard ergens scores kunnen ophalen. Niet uit een script op mijn Mac.

Vergelijken: welke aandelen waren gisteren in de top tien en vandaag eruit? Dat is alleen mogelijk als de score van gisteren ook ergens staat.

Dat is het verschil tussen "een berekening die ik kan herhalen" en "een fundament waar de hele stack op kan bouwen".

Persistence is geen afterthought

Vanochtend dacht ik: vandaag krijg ik de momentum-factor af. Ik bedoelde: de berekening werkt. Vanmiddag wist ik beter. Er zat nog een hele integratie-laag achter. Ongeveer een derde van de werktijd ging daarin zitten.

Voor wie van scratch tot productie bouwt, hier is de les: een werkende berekening is niet hetzelfde als een werkend systeem.

Bouw je systeem niet alleen tot je code werkt. Bouw het tot je data ergens woont waar anderen erbij kunnen. Tot er een koelkast staat.

Anders bak je dezelfde cheesecake opnieuw, elke dag, en het is niet meer leuk.